نبریده م.

خوب بودن چه قدر سخت شده.

من چه قدر خاطره هام زیاد شدن.

من چه قدر مقاومتم کم شده.

چرا کسی یادم ننداخت

آن اکرمکم عند الله اتقىکم؟

چرا؟

یک - زیارت ناحیهی مقدسه یک بحر طویل و روضهی اکمل و دعای تمام و مناجات نامه و درسنامهی مفصلیست از زبان لطیف و قلب غم دیدهی امام زمان عجل الله فرجه که

یک بار هم که شده، حتا اگر به جای آن ده تا زیارت عاشورا را نخواندید، بخوانیدش... بخوانیدش.

خیلی قشنگ است. خیلی همه چیز است...

دو - عجب محشری است این سورهی حشر...

توی دفتر چمران، آن اول ها که شب های محرم است و آن وسط ها که شب های قدر است و آن آخرها که شب های پرواز است،

کم رنگ یا پررنگ این خوبی نازل میشود بر سینهی او که : خدایا میخواهم از این به بعد آدم خوبی بشوم.

حالا هرثانیه توی نفس کشیدنم گناه کردن میبارد و در قلبم یاد گریه های استغفار علی و توبه های ابوجمال مثل کانتینر های آب مقطر برای خیابان های اسید زده جان میفشاند...

بیتو ای صاحب زمان،

من چه بیدردم

چه به تنهایی، آل زیاد...

می خواهم بشناسمت که

انسانی دویست و پنجاه ساله را.

چنان تنگ و سخت

که خودم را...

امتداد حیات یک نهضت وابسته به دو چیز بود.

اولی، جای خوبش در استدلال.

و وقتی می خواست دومی را بگوید، دستانش را می گذاشت روی قلبش.

در وصف او

هم این بس که

نامش "عباس"

و

مشبه به او "ماه تاب" بود.

یک کمی که توصیف های فضایی از قامت بلند و راست ام البنین گذشت،

یک کسی گفت

مادر بود خب. نشست گوشه ی قبرستان و گفت: راستی که چون حسین را کشتند اگر عباس آن جا بود؟

می گم: مشکی پوشیدی خوش تیپ شدیااا

می گه: مشکی رنگ عشقه...

چشماش شبیه عشق می شه *.*

خداوندگارا،

از بد بودن،

خستهام.

خسته.

از عادت به بد بودن

و اعتیاد به ملامتش.

«الناس عبید الدنیا و الدین لعق علی السنتهم یحوطونه مادرت معایشهم فاذا محصوا بالبلاء قل الدیانون »

مردم بندهگان دنیاند و دین، تنها بر زبانشان جاریست. هنگامی که زندگیشان سرشار است به آن (دین) میگرایند ولی هنگامی که در تنگنای بلاها قرار گرفتند، دینداران [واقعی] کم میشوند.

تمام آن چیزی که از تو و روزهای آشوب در من ماندهاست،

همهی این تپش سرتاسری در استخوانِ ستونِ ایستادهگیِ پیکرِ رو به چاغی و زوال من است.

حتا غمت

روی گسل های سرزمینم پای گاهِ خراب کاری احداث میکند.

و اما

همهی تو،

یک جا

نیست.

حذف شده از مجموعه کتاب های ترس و #لرز

که فرمود

حقا که غمت از تو وفادار تر است...

My hands

They're strong.

But my knees

were far too weak

to stand in your arms

without falling to your feet.

موش تو سوراخ نمی رفت

کنکور به #دمبش بستن :l

تو نبودی

و نبودنم چهقدر برای تو بیمعنی و نامفهوم است.

معلوم نیست تو دینی بلد نیستی یا زبان فارسی یا زبان عربی یا زبان دل من را.

توی کل طول نماز عصرم، بین خدا و اون دوییدم ؛ و کلماتم که بغلم بودن و هی میریختن زمین رو از راه بین اون دو تا جمع کردم

وقتی نمازش تموم شد، همهی اون چیزایی که دوست داشتم بدونم اونم توی نمازش بهشون فکر کرده یا نه رو، بهم گفت.

لبخندش کج بود و شلوارش نزدیک حلقش.

وقتی در مورد لباس مشکی [اینقدر ابلهانه] صحبت میکنند، میخواهم بمیرم...

هیچ کس این جا تو را نمیخواهد ؛

چه رسد به غمِ تو.

#مظلوم_محرم_من

سلام من به محرم ؛

به غصه و غم مهدی...

.

یقهی تپش بیآرام قلب من را بگیرید و لحظهای نگه داریدش

به این تهدید و آن شرط که بفهمد

این روزهای تنگ و [برای امسالِ من] مظلوم،

وقت بالیدن است،

بیش بیش بیش از آن چه که

نالیدن

باید.

قبل از قدم اول،

به نظرم نباید از خودت بگذری ؛

باید از بقیه بگذری.

بیادب های تاریخ

برای واژهها معناهای متفاوت و گاهی زیرکانهای نوشتهاند.

مثل واژهی گذشتن.

.

دلم برای خودم خیلی تنگ شده...

و واقعن از این عادتِ با تو نگران بودن،

خسته و پژمردهام.

باید از دست هم بریم...